Mag ik van jou…..

"Jean? Heb jij de brievenbus al leeg gehaald?"
"Ligt op de eettafel!"
"Ja, ik zie het liggen." Poeh, wat een stapel. Het zullen wel meer reclamefolders zijn dan post. Zie je wel. Herfstaanbiedingen, Kerstmarkten enz. De tuincentra weten ook hun artikelen wel aan te prijzen en dan al die speelgoedfolders. Het is toch eigenlijk te veel van het goede. Je kunt niet vlug genoeg beginnen, denken ze zeker.

Er is weinig echte post bij. Magda schenkt een kop koffie in en begint aan de reclamefolders. Ze ziet en leest van alles, maar of er nu echt iets bij zit? Ze weet het niet. Het duurt ook nog even voor het Sinterklaasavond is. Hoewel? Volgende week komt de Goedheiligman met zijn boot uit Spanje al aan. Ja, dan moet er 's avonds wel wat in de schoen bij Bart.

Haar gedachten dwalen af naar vroeger. Zij kreeg als kind dan 's avonds iets in haar schoen. 's Woensdags iets lekkers en op zaterdag een klein cadeautje. Tot de Sint jarig was. Die dag kreeg ze veel meer. Het was altijd erg gezellig en sfeervol bij haar thuis. Het feest begon al op school en dan 's avonds thuis met z'n allen, en opa en oma, liedjes zingen. Boterletter bij het drinken en cadeautjes uitpakken. Geweldig.

Sinds haar huwelijk woont ze in België en ze heeft aan de veranderingen van deze viering heel erg moeten wennen. Het feest van 5 december wordt hier zo anders gevierd. Gelukkig heeft Jean er geen moeite mee dat zij het wil vieren op haar manier. Zeker nu Bart naar school gaat wordt het steeds leuker.

Jean komt naar beneden en pakt ook een kop koffie.
"Was er belangrijke post?"
"Nee, niet veel. Reclame des te meer. Zeg schat? Ik zou dit jaar eens een origineel schoencadeautje voor Bart willen hebben. Niet te duur, niet te groot. Geen snoep. Een klein spelletje of zo. Iets leerzaams." "Dat lijkt me een goed idee. Wat mij betreft regel jij alles weer dit jaar hoor. Je doet het altijd goed en ik vind het een heel gezellig feest zoals jij dat organiseert. Verhip, over een week komt hij al aan! Heb je wat kunnen vinden in die folders?" "Nee, nog niets. Ik vind wel iets hoor. De komende week ga ik er voor."

Ruim een week later zit Magda vol spanning te wachten op de reactie van Bart. Ze hoorde hem net zachtjes de trap afgaan. Ze heeft echt iets leuks gevonden voor in de schoen. Een Sinterklaaskwartetspel. Niet in de winkel te krijgen, dus erg origineel. Tweeëndertig mooie plaatjes die te maken hebben met het Sinterklaasfeest. En wat zo leuk is: je kunt het al spelen met kinderen die nog niet kunnen lezen, maar wel de cijfers van 1 tot en met 4 kennen. Ja, daar hoor ik wat.

"Mam! Mamma! Kijk eens wat ik in mijn schoen heb gevonden. Pappa kijk! Een spelletje met Sinterklaas voorop. Hoe moet ik dit spelen? Help jij me even mam?"
"Natuurlijk Bart. Zullen we het eerst eens openmaken? Kom maar in bed bij ons, dan gaan we eens kijken."
Bart kruipt in bed bij zijn papa en mama en met z'n drieën maken ze het kwartetspel open.
"O, wat leuk! Wat zal dit zijn Bart?"
"Een schoentje. En dat is een boot. De boot van Sinterklaas en dat is een……Een eh……." Hij moet even denken, maar dan zegt-ie trots: "Een speculaaspop."
Zo bekijken ze alle plaatjes op de kwartetkaarten.
"We leggen ze op kleur bij elkaar en als je lezen kunt kijk je bovenaan naar de woordjes. Kun je nog niet lezen, zoals jij, dan kijk je naar de plaatjes, de kleur en de cijfertjes. Denk je dat je dit zelf kunt spelen Bart?"
"Tuurlijk!" komt er heel zelfverzekerd uit. "Ik ben een grote jongen. Ik kan dat wel hoor. Zullen we nu een spelletje doen?"
"Helemaal niet nu. Eerst plassen, wassen en aankleden. Dan eten en daarna gaan we met z'n drieën kwartetten."
Bart glijdt vlug uit het bed en rent naar het toilet.

Na het ontbijt zitten ze aan tafel. Eerst bekijken ze op hun gemak nog eens alle kaarten. Magda en Jean genieten van hun Bart. Hij ziet steeds meer en ze zijn verbaasd dat hij al zo veel weet. Er is een hond afgebeeld op een doos. "Waar hoort deze kaart bij, Bart?", vraagt papa
"Bij speelgoed, want hier staat het woord puzzel. Net zo als op mijn eigen puzzels. Dat is toch speelgoed?"
"Goed gedacht, knul", zegt papa tevreden.
"Nu gaan we alle kaarten goed schudden en daarna verdelen tussen ons drieën", zegt papa.
"Leg de eerste keer alle plaatjes maar naar boven. Dan kunnen we elkaar een beetje helpen.
De bedoeling is: Kwartetten maken. Een kwartet, dat is een groepje van vier kaarten met dezelfde kleur en het zelfde onderwerp. De kleur kun je zien, Bart. Het onderwerp staat in het kleine rondje. Kun je lezen dan staat het onderwerp in deze kleur. Zie je de 1, 2, 3 en 4? Jij mag vragen één, twee, drie of vier. Kun je lezen, dan vraag je wat er staat achter het cijfertje. Snap je dat allemaal?"
Bart knikt heel ernstig. Hij kijkt naar alle kaarten op tafel en opeens zegt hij: "Mam. Jij hebt vier groene kaarten liggen."
"Hiep hoi. Dan heb ik al een kwartet. Heb ik bijna gewonnen", zegt ze met een knipoog naar Jean.
"O nee. Helemaal niet. We moeten nog beginnen, hè Bart?"
"Ik begin!", roept Bart enthousiast.
"Vooruit dan maar."
"Mag ik van jou papa, van Zwarte Piet, nummer twee, want ik heb zelf de andere drie kaarten."
Papa en mama schieten in de lach. "Dat moet je er niet bij zeggen Bart. Eigenlijk mag niemand weten welke kaarten je hebt."
Papa geeft de gevraagde kaart aan Bart en die roept: "Kwartet!"
"Prima knul. Je mag verder vragen." Ja, Bart heeft het spelletje vlug door. Die verbetenheid om te zien. Af en toe zijn tongetje uit zijn mond en dan die vragende ogen naar zijn ouders. Aan wie van de twee moet ik nu vragen: "Mag ik van jou….."
Kortom, het spelletje blijkt een schot in de roos. Een cadeau hoeft niet altijd groot te zijn en als ze daarbij nog wat kunnen leren is dat mooi meegenomen.

's Avonds in bed vraagt Bart: "Mam?"
"Ja jongen."
"Kent Sint Nicolaas dit spelletje ook?"
"Ik denk het wel. Waarom vraag je dat?"
"Nou…..Als hij het….." Stilte.
"Ja, Bart."
"Nou als Sinterklaas het nu wilt spelen met zijn Pieten. Dat kan toch niet?"
"Nee?"
"Nee. De Pieten komen toch uit Spanje en die praten toch Spanjes, Dan kunnen ze het toch niet lezen?"
"Bart, Bart. En jij dan? Jij kunt het Sinterklaaskwartet toch ook spelen."
"Ja, dat is waar. Dat was ik even vergeten."
"Wel te rusten, knul." "Wel te rusten, mam."