De trots van het gezin

Marc heeft eindelijk zijn keuze gemaakt.
Hij gaat voetballen en terwijl hij dit zegt trekt hij een gezicht van: dat wist ik allang hoor. Ik word de beste voetballer van de wereld.Maar als moeder heb ik daar mijn bedenkingen bij. Als je ambitie hebt om de beste van de hele wereld te worden in iets, dan lijkt het mij, dat je daar in de kinderbox al de eerste verschijnselen van moet zien. Ik heb ze niet opgemerkt. Het was een lui jochie dat graag alles aangereikt wilde krijgen.
"Wat ga jij doen aan sport na de grote vakantie?" Op zich al tekenend dat het niet spontaan ging. Op school hoor ik de moeders niet anders zeggen: "Wat moet je die kinderen toch afremmen. Ze willen naar zwemmen, korfbal, ballet, voetballen en noem maar op".
Daar heb ik geen last van gehad. Bij ons werd het een discussie. Hij moest iets gaan ondernemen. Iets sportiefs, met andere kinderen, anders zat hij al zijn vrije tijd te lezen of achter de computer. Hij zou gaan vervreemden.
Al twee weken liep onze zoon heel schielijk om ons heen. Te bang dat we het er weer over zouden hebben. Wat zou er toch aan de hand zijn? We hebben er met verschillende vrienden over gesproken en die zeiden allemaal: "Joh, hij is nog jong. Dat komt wel goed". Nu is hij zeven jaar en als ik om me heen kijk is hij qua sport een laatbloeier. Andere kinderen beginnen al bij vijf jaar.
Marc is opgelucht. Zijn probleem is voorbij. Hij heeft gekozen, zijn ouders zijn tevreden en het duurt nog even voor hij moet beginnen.

't Is mooi weer en Marc en ik zijn in de tuin. We houden allebei van lezen, dus wij hebben geen enkel probleem om samen in de schaduw, naast de vijver met al zijn natuurgeluiden, onze geest te verrijken.
"Mam?"
"Uh".
"Mam? Moet ik echt naar voetballen gaan?"
Stilte. Er gaat een flits van alles door je hoofd. Ik dacht dat we er uit waren. Wat nu weer? Wat is er toch aan de hand? Er is iets dat volgens mij niets met dat voetballen te maken heeft, maar waarschijnlijk totaal wat anders. En nu wil ik daar achter zien te komen.
"We hebben je opgegeven voor de trainingen in september. Ja".
"Oh".
"Marc. Je wilde de beste voetballer van de wereld worden. Daar moet je wel wat voor doen. Heb je wel eens gezien hoe die Johan Cruyff……………".
"Ja mam. Dat weet ik wel, maar als je nu gaat trainen als je 10 jaar bent of zo, dan ben je wel ouder, enne…….ook wat slimmer, dan voetbal je toch beter?"
Waarom wil hij niet? Opeens een lichtje!
"Jij wilt wel een grote voetballer worden, maar niet naar de trainingen?"
"Trainingen vind ik stom".
"Je zult toch moeten leren voetballen. In een team leren spelen, de regels en zo".
"Kan ook wel zonder training, hoor. Alles staat in een boek. Dat kun je toch lezen".
"Ja, ja. Jij denkt zeker dat alles in een boek te vinden is".
"Ja, of anders op de computer".
"Oh, Marc. Ik snap je niet. Je bent zo'n leuk joch. Bijdehand. Je weet veel. Overal interesse in, maar zodra het iets met sporten te maken heeft, haak je af".
"'k Weet het ook niet, mam".
"Je kent al een paar jongens als je straks naar het voetballen gaat. Je bent er niet alleen. Er zitten leerlingen uit je klas op jouw training. Dat is toch leuk?"
"k Weet niet, mam".
Ze kijkt naar het ernstige koppie van haar zoon en zou er heel wat voor over hebben om daar in te kijken. Wat is toch het probleem?

"Mam? Als ik getraind heb, gaan we dan direct naar huis?"
"Ik denk dat je na de training met z'n allen naar de kleedkamer gaat en misschien vertelt de trainer dan nog iets voor de volgende week en dan ga je douchen. Daarna gaan we naar huis toe".
"Oh".
"Wat dacht jij dan?"
"k Weet niet".
Er valt weer een stilte.

"Mam? Moet ik echt douchen?"
"Natuurlijk joh. Je bent helemaal vies en bezweet. Dan wil je zelf toch zeker ook onder de sproeier".
"Ja, maar kan ik niet thuis douchen dan?"
"Het lijkt me toch logisch dat je dat doet met zijn allen. Er is daar expres een grote ruimte voor. Dat zie op de t.v. toch ook. Al die voetballers in hun blootje bij elkaar onder de douche".
"Maar het moet toch niet?"
Even hoort ze iets in zijn stem waardoor ze hem recht aankijkt. Daar zit het probleem dus. Ik heb het!
"Marc, waarom vind jij dat vervelend? Dat is jouw probleem, hé jongen? Met zijn allen onder de douche".
Marc begint te huilen en moeder strekt haar armen uit en hij loopt op haar af. Haar kleine jongen heeft een groot verdriet. Ze laat hem huilen totdat het alleen nog maar een zacht gesnik is.
"Vertel het mama eens, Marc. Dan kan ik misschien een oplossing zoeken voor je probleem".
"Dat kan niet, mam, want hij is nu eenmaal zo".
"Wie is nu eenmaal zo?" Terwijl ze dit vraagt schrikt ze enorm. De krant, de televisie, pedofilie, kinderlokkers. Haar kind? Nee toch! Rustig blijven. Ze moet het er nu het zekere van weten!
"He Marc. Nu stoppen met huilen hoor, anders kunnen we niet praten. Je laat zoveel tranen vallen dat straks de vijver overloopt joh".
Een kleine glimlach komt over zijn gezicht.
"Marc? Vertel mama nu eens waarom je zo'n verdriet hebt".
"Ze lachen me uit".
"Wie?"
"De kinderen op school en in de speeltuin. Daarom wil ik niet buiten spelen".
"Waarom lachen ze jou dan uit?"
"Om mijn buik. Om mijn navel. Dat vinden ze een stom ding en mijn plasser vinden ze ook te klein. Daarom wil ik niet sporten. Daarom".
O, wat heerlijk. Voor mij gelukkig een klein probleem. Is dit alles?
"En nu schaam jij je voor die jongens op de training?"
"Ja".
O, wat is het nu gemakkelijk om nu te zeggen: Dat is niet waar. Je hoeft je niet te schamen. Je plasser is niet te klein. Je navel is wel geen sieraad, maar er zijn op de wereld wel meer stomme navels hoor.
Nee. Diplomatie is hier op zijn plaats en niets anders.
"Weet je wat we doen Marc? Als papa vanavond thuis komt, zal ik met hem er over praten. En ik weet zeker dat we dan een oplossing vinden voor jouw probleem.Als je dit niet durft vind ik dat je gelijk hebt. Maar het moet niet zo zijn dat jij niet gaat sporten omdat je bang bent om uitgelachen te worden. Is dat een goed idee?"
"Ja mam, maar……………………….zal papa mij ook niet uitlachen?"
"Marc als hij dat doet krijgt hij het met mij aan de stok. Daar kun op rekenen hoor".
Marc springt van mijn schoot af en huppelt naar binnen. Dat is nu echt een kind. Maanden met een probleem zitten. Eindelijk is het probleem eruit en dan is het net een bevalling. Het kind is er uit en zie maar hoe je je redt. Nou, me redden zal ik.

Toen ik 's avonds het hele verhaal verteld had en we ons samen zaten te verbazen dat een kind van zeven jaar zo'n lange tijd met een probleem kon rond lopen, wisten we ook dat we er serieus mee om moesten gaan.
Ik stelde voor dat een man, vader, dat misschien doeltreffender dan een moeder kon doen.
Vader ging naar boven en naar mijn gevoel heb ik heel lang moeten wachten op enige reactie, maar toen die kwam, was-ie oorverdovend. Een lawaai brak los boven mijn hoofd en even later kwamen er twee stormachtig de trap afgerend.
"Mam, waar ben je? Wist jij dat de meeste grote sporters een kleine piemel hebben. Papa heeft dat ergens gelezen. Gaaf hé, mam. En mijn navel, zegt papa, als ze daar iets van zeggen moet ik antwoorden: hij is wel niet mooi, maar wel erg bijzonder. Vind je ook niet? Ik vind het nu niet erg meer om te douchen, nu weet ik wat ik moet zeggen. Wanneer begint de training ook al weer?"
Zijn vader en ik keken naar elkaar en knipoogden. Kijk, dit is teamwork. Dit is ouderschap.